ในค่ำคืนนั้น หิมะโปรยปรายเบาๆ เหนือหมู่บ้านของซานตา ในคอกม้า นิโนกำลังมองดูดาว เขาฝันอยากลากรถเลื่อน แต่ความมืดทำให้เขากลัวเล็กน้อย
ซานตานั่งลงข้างๆ เขาและกระซิบว่า “แม้ในความมืด แสงเล็กๆ ก็กำลังเฝ้าดูแลเธออยู่” นิโนจึงเงยหน้าขึ้น เหนือต้นสน มีดาวดวงหนึ่งส่องแสงสว่างกว่าดวงอื่นทั้งหมด
นิโนเป็นกวางเรนเดียร์ที่อายุน้อยที่สุดในคอกม้า เขาเขายังเล็กอยู่ ขาก็ยังเก้ๆ กังๆ และเมื่อลมพัดผ่านช่องไม้ เขาก็จะซ่อนตัวอยู่ใต้ฟาง กวางเรนเดียร์ตัวใหญ่ไม่กลัวอะไรเลย ทอร์นาโดพุ่งฝ่าพายุ คอเมตกระโดดข้ามเมฆ และรูดอล์ฟส่องทางด้วยจมูกสีแดงของเขา
“พวกเขาทำได้อย่างไร” นิโนถาม ซานตายิ้มให้กับเคราสีขาวของเขา “พวกเขาก็กลัวเหมือนกัน วันหนึ่งพวกเขาตัดสินใจก้าวเล็กๆ ไปทีละก้าว แล้วก็ก้าวต่อไป ความกล้าไม่ใช่การไม่เคยกลัว ความกล้าคือการก้าวไปข้างหน้าอย่างอ่อนโยน แม้ตอนที่เธอยังรู้สึกหวั่นๆ อยู่”
ซานตาเปิดประตูคอกม้า ข้างนอกนั้นคืนเป็นสีน้ำเงินและเงียบสงบ เกล็ดหิมะเต้นรำอยู่ในแสงโคมไฟ นิโนก้าวเท้าเข้าไปในหิมะ มันส่งเสียงกรอบแกรบใต้กีบของเขา เหมือนเสียงหัวเราะเล็กๆ เขาก้าวที่สอง แล้วก้าวที่สาม
“เห็นดาวดวงนั้นไหม” ซานตาพูดพลางชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า “นั่นคือดาวกวางเรนเดียร์ มันเฝ้าดูแลพวกเธอทุกตัวมาตลอดกาล เมื่อเธอบิน มันจะชี้ทางกลับบ้านให้” นิโนมองดาวดวงนั้นอยู่นานมาก มันกะพริบเหมือนกำลังส่งสัญญาณให้เขา
แล้วนิโนก็รู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่างในหัวใจอย่างแผ่วเบา ขาของเขาหยุดสั่น เขาวิ่งไปจนสุดทางเดิน อ้อมต้นสนใหญ่ แล้ววิ่งกลับมาด้วยดวงตาที่เป็นประกาย “ทำได้แล้ว!” เขาตะโกน “ฉันเดินในความมืดได้แล้ว!”
กวางเรนเดียร์ตัวอื่นๆ โผล่หน้าออกมาทางหน้าต่างคอกม้า รูดอล์ฟเปิดจมูกของเขาให้สว่างเพื่อแสดงความยินดี คอเมตก็ย่ำกีบลงกับพื้น ซานตาวางมือใหญ่ของเขาไว้บนคอของนิโน “ฉันภูมิใจในตัวเธอมาก กวางเรนเดียร์ตัวน้อย ปีหน้าบางทีเธออาจได้บินไปกับพวกเรา”
คืนนั้น นิโนหลับไปในฟางโดยไม่ได้ทิ้งโคมไฟไว้ ผ่านหน้าต่างบานเล็ก ดาวกวางเรนเดียร์ส่องแสงอ่อนๆ และคุณก็เช่นกัน เมื่อหลับตาลงในคืนนี้ จงจำไว้ว่า แม้ในความมืด แสงเล็กๆ ก็กำลังเฝ้าดูแลคุณอยู่
นิทานของวันนี้จบลงแล้ว ขอกอดทุกคนแน่นๆ และพบกันพรุ่งนี้กับนิทานก่อนนอนเรื่องใหม่ ราตรีสวัสดิ์ เด็กๆ และฝันดีนะ