त्यो साँझ, सान्ताको गाउँमा बिस्तारै हिउँ परिरहेको थियो। तबेलामा, निनो ताराहरू हेरिरहेका थिए। उनी स्लेज तान्ने सपना देख्थे, तर रातले उनलाई अलि डर लगाउँथ्यो।
सान्ता उनको छेउमा बसे र फुसफुसाए: “अँध्यारोमा पनि सानो उज्यालो तिमीलाई हेरिरहेको छ।” त्यसपछि निनोले टाउको उठाए। सल्लाका रूखहरूमाथि, एउटा तारा अरू सबैभन्दा उज्यालो चम्किरहेको थियो।
निनो तबेलाको सबैभन्दा कान्छो रेनडियर थिए। उनका सिङहरू अझै साना थिए, उनका खुट्टा अलि अल्छी थिए, र पाटाहरूको बीचबाट हावा चल्दा उनी परालमा लुक्थे। ठूला रेनडियरहरू कुनै कुराबाट डराउँदैनथे जस्तो लाग्थ्यो। टोर्नाडो आँधीबेहरीको बीचबाट दौडिन्थ्यो, कोमेट बादलहरूमाथि उफ्रिन्थ्यो, र रुडोल्फले आफ्नो रातो नाकले बाटो उज्यालो पार्थ्यो।
“तिनीहरूले कसरी गर्छन्?” निनोले सोधे। सान्ताले आफ्नो सेतो दाह्रीभित्र मुस्कुराए। “तिनीहरू पनि डराएका थिए। एक दिन, तिनीहरूले एउटा सानो पाइला चाल्ने निर्णय गरे, र फेरि अर्को। साहस भनेको कहिल्यै नडराउनु होइन। साहस भनेको अलि डर लागे पनि बिस्तारै अघि बढ्नु हो।”
सान्ताले तबेलाको ढोका खोले। बाहिर, रात नीलो र शान्त थियो। लालटेनको उज्यालोमा हिउँका टुक्राहरू नाचिरहेका थिए। निनोले हिउँमा एउटा पाइला राखे। उनको खुरमुनि हिउँ चर्र्र गर्यो, मानौँ सानो हाँसो। उनले दोस्रो पाइला, त्यसपछि तेस्रो पाइला राखे।
“त्यो तारा देख्यौ?” सान्ताले आकाशतिर औँल्याउँदै भने। “त्यो रेनडियरको तारा हो। त्यसले तिमी सबैलाई सधैँका लागि हेरिरहेको छ। जब तिमी उड्छौ, त्यसले घर फर्कने बाटो देखाउनेछ।” निनो धेरै बेरसम्म त्यो ताराको हेरिरहे। त्यो टिमटिमाइरहेको थियो, मानौँ उसलाई आँखा झिम्काइरहेको थियो।
त्यसपछि, धेरै बिस्तारै, निनोले आफ्नो मुटुमा केही तातो महसुस गरे। उनका खुट्टा अब काँपेनन्। उनी गल्लीको अन्तसम्म दौडे, ठूलो सल्लाको रूखको वरिपरि घुमे, र आँखा चम्काउँदै फर्के। “मैले गरें!” उनले कराए। “म रातमा हिँडें!”
अरू रेनडियरहरूले तबेलाको झ्यालबाट टाउको निकाले। रुडोल्फले बधाई दिन आफ्नो नाक बाल्यो, र कोमेटले भुइँमा खुर बजायो। सान्ताले आफ्नो ठूलो हात निनोको घाँटीमा राखे। “म तिमीलाई देखेर धेरै गर्व गर्छु, सानो रेनडियर। अर्को वर्ष, सायद तिमी हामीसँग उड्नेछौ।”
त्यो रात, निनो लालटेन बाली नराखी परालमा सुते। सानो झ्यालबाट, रेनडियरको तारा बिस्तारै चम्कियो। र तिमी पनि, आज राति आँखा बन्द गर्दा सम्झनु: अँध्यारोमा पनि सानो उज्यालो तिमीलाई हेरिरहेको छ।
आजको कथा यहीँ समाप्त हुन्छ। सबैलाई ठूलो अँगालो, र भोलि नयाँ सुत्ने बेलाको कथामा भेटौँला। शुभ रात्रि, बच्चाहरू, र मीठा सपनाहरू।